Ze amuseren zich kostelijk op het weiland, in de bosjes en langs de sloot. Met die neuzen halen ze de verharding van een voormalig pad naar boven, of besnuffelen ze de emelten en wormen in de grond. Met die grote bekken kauwen ze met gemak een steen tot gruis, maar ze kunnen er ook de kleine stukjes wortel mee uit de soepgroenten sorteren. Die lusten ze niet en spugen deze stukjes daarom maar uit. Daarna bijten ze weer met het grootste gemaak een stuk hout aan gort. Zo'n beest is geweldig.

Als je ziet hoe ze met stro omgaan, bij elkaar liggen, hun eigen boontjes doppen, terwijl ze nog nooit en te nimmer van moeder hebben kunnen leren hoe dat moet. Zelfs hun bed- bed- bed- bed- bedovergrootmoeder heeft nog nooit stro van dichtbij gezien, of de kans gehad met de neus door een grasmat te woelen. En toch kunnen onze varkens dat al van zichzelf.

Als je ziet hoe die beesten een hele middag lekker tegen elkaar kunnen liggen. Ze wegen dan toch al zo'n 160 kilo. Lepeltje lepelte, pootjes over elkaar heen. De staart in elkaars neus. Maakt niet uit. Ze liggen en blijven liggen. Even later rennen ze weer door de wei. Als jonge biggen. Met dat grote lijf van ze. De slager zegt dat ze daarom te atletisch zijn. Dat kan ik me voorstellen. Maar ze moeten eerst maar een paar keer biggen met dat gezonde lijf van ze.

Alleen als onze varkens het zelf nodig vinden, maken ze vet aan. De varkens in de industrie maken vet aan omdat de boer het nodig vindt. Het vet van onze varkens is natuurlijk vet. Een varkensbout van ons is een varkensbout en geen opblaasspons. Wat je ziet is wat je krijgt is wat je eet. En zelfs de jus is superlekker.

We slachten regelmatig een varken. Natuurlijk kan je bij ons ook onze huisgemaakte worsten kopen.