Ha die jaap...
Ocharme.. Ik hou van de natuur maar wat is
die soms wreed!! Ik ben blij dat je me met jouw mail een aantal alternatieven
voorschotelde waarvan het een nog realistischer beelden in me naar boven haalde
dan het andere, want daardoor was ik in staat een evenwichtig en weloverwogen
besluit te nemen.. Mijn overwegingen:
- ik ga in gesprek met mijn aardige
buurvrouw, maar kan mij niet voldoende in het turks uiten, sleep haar mee naar
de benedentuin, wijs haar haar nieuwste broodwinning (bedenk hierbij even een
dramatische gezichtsuitdrukking mijnerzijds) en doet dan iets wat ik volledig
onbegrijpelijk vindt vanwege de cultuurkloof.. iets dat ik dus echt niet kan
verzinnen want dat is altijd zo in Turkije.. Dat dus maar niet...
- Betje laat zich niet pakken voor
kontje-plons en ik loop zware verwondingen op bij pogingen daartoe. Ook maar
niet.
- Ik ga gewoon lekker naar Nederland, spuug
tussen mijn vingers cross my heart and hope to die en ruim de botjes op als ik
terug ben in de zomer. Ook niet.
Het moest dus de abortus
worden.
Ik heb Betje erbij geroepen. Ik vroeg haar
wie de vader was. Ze bloosde en zei dat ze het niet wist: er zijn twee
mogelijkheden, de valse grote witte haan met de grote rode lellen, en de
kleinere gespikkelde die soms denkt dat hij een zij is maar een genderkliniek
voor kippen bestaat er nou eenmaal niet. De kans dat hij de vader is achtte zij
klein, maar niettemin aanwezig want ook een haan-met-genderproblematiek heeft zo
zijn/haar behoeften.
Ik vroeg hoe zij zouden reageren op een
abortus van de inmiddels tot 7 in aantal gegroeide nakomelingetjes, maar ze keek
mij meewarig aan: tja dom, dat had ik kunnen weten, sorry betje..
Toen heb ik gezegd: als jij nou ophoudt met
broeds zijn beloof ik dat je geen kontje-plons hoeft en als je dan gewoon weer
in je eigen hok je eitjes gaat leggen kunnen we elkaar gewoon blijven aankijken
en mag je gewoon mijn tuin blijven gebruiken voor je excursies, want dan beloof
ik je dat ik deze abortus clean, snel en met het nodige mededogen zal
uitvoeren.
Ze vroeg bedenktijd. Ze liep in zichzelf
monkelend en mwokkend drie rondjes door de tuin, maar je kon al zien waar het
heenging, want ze liet griebeltje, noch kriebeltje aan haar gulzige snavel
ontsnappen dus zo diep zat het allemaal niet. Toen ze bij me terugkwam wist ik
het dus eigenlijk al. Ze had een fronsje en poogde een traantje te persen, maar
de opluchting piepte om het hoekje heen, zag ik: zeven koters grootbrengen in de
tuin van de buren, met zwerfkatten in de buurt en zonder hulp van tantes en
nichtjes, tja ze had er toch ook wel wat tegenop gezien verklapte ze
me.
Okee, heb ik gezegd. Jij maakt dat je in je
hok komt, je zet je koptelefoon op met mooie muziek en je blijft minstens een
kwartier weg.
Ze verdween over de muur en keek nog een
keer achterom naar haar nageslacht-in-wording, die er ineens al een stuk
eenzamer uitzagen.
Ik vermande me, zei tegen mezelf dat ik
altijd al vóór abortus was geweest als het een eigen vrijwillige keuze was,
maakte een kruisteken en heb de eieren een voor een de rivier in gegooid: dag
ALi, dag Mustafa, dag Yasemin, dag Özgür, dag Ömer, dag Ayse, dag Mithat.. Ze
maakten een hartverscheurend geluid toen ze kapot vielen in de droge bedding..
Ik ben even op mijn knieën gaan zitten om bij te komen en een schietgebedje tot
de grote haan in de kippenhemel te versturen.
Maar toen over tot de orde van de dag. De
trap helemaal schoongemaakt, nest geruimd.
Ze is nog niet terug, maar ik geef haar de
ruimte...
Zelf zomaar even in de
hangmat..
Jaap, het was een feest om dit met je te
delen!!!!! EN om het bewijs te leveren een foto van de nieuwe geaborteerde
traptrede..
Tot in Nederland
weer!
Annemieke